Ik stikte bijna in mijn eigen "kots"

Een goede vriend van mij belde me en vroeg of geen lust had om met hem iets te gaan eten.

We hadden bijna gedaan en toen liet hij een bom op mij vallen.

Hij zei me, dat hij zich bewust werd van het feit dat hij een alcoholist was en vroeg mij om hem te steunen tijdens zijn herstel.

Eerst moest ik eens goed lachen en zei " jij bent zot man ".  "Jij bent juist zoveel alcoholist als ik ben ". En ik meende het.

Ik bedoel, van die man die zo graag naar feestjes en noem maar op ging heb ik nooit gezien dat hij de drank niet aankon. Het was tenslotte HIJ die altijd met de auto reed en ons naar huis bracht.

Ik maakte er geen zaak van en ging akkoord met zijn verzoek, dat een kort leven zou hebben, en dat we binnen de kortste keren terug aan het drinken zouden zijn op de feestjes.

Dit gebeurde dus niet. Hij bleef nuchter en bleef drinken.

In een paar manden tijd hadden we elk een ander gezelschap en zagen we mekaar bijna niet meer.

Nadat hij bijna één jaar nuchter was kwam ik hem tegen op een verjaardagsfeestje. Ik vroeg hem hoe het met hem ging en hij antwoordde dat hij in zijn gans leven nog nooit zo gelukkig was geweest.

Hij vroeg ook hoe het mij ging. Ik loog en zei dat ik ook heel gelukkig was.

De volgende dag belde mijn vriend me op en vroeg om nog een samen te gaan eten. Ik wou dit liever niet doen maar ging toch mee.

Tijdens het eten vertelde hij mij iets over hemzelf dat ik nooit geweten had. Hij  vertelde me hoe zijn leven ECHT was toen hij dronk en drugs nam.

Hij vertelde mij ook wat er gebeurd was om hem te overtuigen dat hij ernstige problemen had. Zijn verhaal verraste mij omdat ik ervan uit ging dat hij een zeer goed leven had, bijna perfect.

Nu kwam ik erachter dat steeds goed de show had gespeelt zodat andere mensen en mezelf zouden denken dat hij het goed had.

Ik begreep zeer goed wat hij bedoelde want dat deed ik ook dikwijls.

Dan zei hij mij waarom hij mij wou zien. Hij zei me dat, toen ik op dat verjaardagsfeestje zei dat ik ook gelukkig was, ik wel de waarheid een flinke draai gaf.

" Jij doet juist hetzelfde als ik deed, je echte gevoelens verstoppen "

" Vanaf  de dag dat ik naar de AA vergaderingen ben beginnen gaan en eerlijk tegenover mezelf ben geworden heb ik voor het eerst in mijn leven het ECHTE geluk gevoeld.

Daarna zei hij mij dat indien ik moest overwegen om te stoppen met drinken, hij me met veel plezier zou steunen

Ik bedankte hem en zei dat ik er zou over nadenken. En dat deed ik. Ik dacht er redelijk veel over. Ik bedoel, het is niet dat ik mijn leven niet meer onder controle had, maar ik was......, in feite..., had ik wat problemen, en ik dronk  zeer veel, vooral in de weekends.

Op zekere nacht was ik compleet van kaart en werd om 5u 's morgens wakker op de achterzit van mijn auto. Ik had geen idee waar ik geparkeerd stond, behalve dat het langs een voor mij totaal onbekende landweg was. Ik wist ook niet hoe ik hier geland was en dat maakte me echt angstig.

Het was ook niet de eerste keer dat ik een " Black Out " had, maar wel de eerste keer dat ik niet wist waar ik wakker werd.

Een paar dagen later belde ik mijn vriend en vertelde hem wat er gebeurd was.

Hij deed me weer het zelfde voorstel om naar een AA vergadering te gaan en me te helpen om nuchter te worden.

" Ik zal er nog eens over na denken "

Ongeveer een maand later, had ik een " afspraak " in een Dancing.  Ik dronk de éne pint na de andere en begon me ziek te voelen, alsof ik moest overgeven.

Ik wou niet dat iemand me ziek zag en ging buiten naar de achterkant van het gebouw, buiten het zicht van iedereen, zelfs van op de parking.

Ik boog voorover en begon  over te geven, verloor mijn evenwicht en viel op de grond. Ik herinner me dat ik daar op mijn rug lag en dat ik, eens mijn maag stopte met grommelen, weer direct zou opstaan.

Wat ik vervolgens nog weet is dat ik schokkend wakker werd en niet kon ademen.

Ik rolde me om zodat ik op mijn buik lag en duwde me op tot ik op handen en knieën lag. Ik kon nog steeds bijna niet ademen.

Ik wist instinctief en zonder enige twijfel dat ik streven ging. Ik aanvaarde dat het zover was en dat gaf me wat kalmte. Op dat ogenblik ging mijn keel open en kwam er een brok uit waarna ik overgaf gelijk nooit tevoren.

Ik snakte naar lucht, ademde kort en begon opnieuw te beven en over te geven. Na een tijdje kon ik weer normaal ademen.

Ik lag daar in een waas op de grond.

Ik haat het om toe te geven, maar mijn eerste gedacht was of iemand mij gezien had en hoopte maar dat niemand dit spektakel had gezien.

Na enkele ogenblikken, zat ik recht. Ik zag er goed uit " Kots " van boven tot onder. Zelfs tot in mijn haar.

Ik keek op mijn uurwerk en zag dat het 04:00u was.

Ik stond op, liep om de hoek van het gebouw , het was er donker en stil. Zes of zeven auto's stonden er nog maar de mijn was er niet bij.

Ik wandelde naar de voorkant waar nog een paar buitenlampen aan waren maar de deuren waren gesloten en in het gebouw was er geen licht meer. Ik besefte dat ik nog de enige was die hier rondliep.

Ik vond een openbaartelefoon, belde mijn huisvriend en smeekte hem om me te komen halen, wat hij ook deed.

Ik moest wel vanachter in de laadbak gaan zitten maar was zo blij dat ik dat mocht doen.

De volgende namiddag vond ik mijn wagen. Mijn " afspraak" had de reserve sleutel gevonden en had hem  om 01:00u gebruik om naar huis te rijden.

Ik trachtte het haar uit te leggen met een hoop excuses erbij maar zij wou niet meer met mij praten.

Ik heb haar ook nooit meer terug gezien.

De volgende dag belde ik mijn nuchter vriend. Hij nam me diezelfde avond mee naar mijn eerste AA vergadering. Dankvol nam hun hulp aan en op de volgende vergadering kreeg ik een " sponsor ".

Ik ging nar 112 vergaderingen in 90 dagen.

Mijn leven ging beter. Daarna ging het veel beter. Trapsgewijs ging het steeds beter en beter.

Nu dat ik dit schrijf ben ik juist 3 jaar en 6 dagen nuchter.

Ik ben zo dankbaar voor mijn nuchterheid. Ik voel me goed vandaag.

Ik heb vrienden waarvan ik eerlijk kan zeggen dat ik van hen hou en waarvan ik geloof dat zij ook van mij houden. Ik heb geen behoefte om alcohol of andere drugs. Ik denk er nog niet meer aan.

Waar ik af en toe wel nog aan denk is de de dag dat mijn vriend mij uit eten vroeg en me vertelde dat hij een alcoholist was en of ik hem wou helpen met zijn herstel. Ik had toen geen flauw idee wat hij bedoelde.

Nu weet ik het. Wij zien elkaar nu dikwijls en dan praten we veel. Onze gesprekken gaan nu over heel andere zaken dan vijf jaar geleden in de Cafés en op feestjes toen onze sterke band enkel onze gemeenschappelijk interesse  voor het bier was.

Vandaag delen wij onze " ervaring ", " kracht " en " hoop " met elkander.

Als hij trouwt, nog 4 maanden, mag ik zijn " Bruidsjonker " zijn.

Dat doet de deur toe en zegt genoeg. Ik, stel je voor, zijn " Bruidsjonker".

Zoals ik al zei; Ik ben zo dank...., dank..., dankbaar  voor mijn nuchterheid.

Tim R.

I

Home