Mijn eerste verjaardag

Na vele jaren ronddolen in AA, ben ik vandaag zonder veel moeite één jaar alcoholvrij. Ik sta er zelf van te kijken. In het verleden lukte het me wel om tijdelijk nuchter te blijven en sommige jaren heb ik ook wel eens een verjaardag gevierd. De sterren die ik in het verleden ontving werden altijd behaald op pure wilskracht en door iedere dag "te vechten". De craving of drang naar alcohol waren zelden of nooit weg. De eerlijkheid was soms ver te zoeken en mijn dikke nek en betweterij waren pertinent aanwezig. En nu is dit jaar voorbij gevlogen en zonder alcohol! Waarom? Deze vraag heb ik mij vaak gesteld de laatste tijd. Door mijn persoontje eens op een open en eerlijke manier te onderzoeken en de goed bedoelde kritiek van anderen, in en buiten AA, te aanhoren en te aanvaarden, heb ik toch wel veel ontdekt over mezelf. Deze ontdekking van, en werken aan mijn persoonlijkheid, met de hulpmiddelen die ons programma biedt, maakten het mij gemakkelijker. Ik ontdekte onder andere dat ik de weg van AA wel bewandelde maar niet op de juiste manier. Na mijn laatste uitspattingen was ik het allemaal zo beu en ik wist voor mezelf dat ik een keuze moest maken wilde ik nog gelukkig worden. De gemakkelijkste keuze voor mij was de dood! Maar de gedachte aan mijn kinderen en kleinkind die verder zouden moeten leven met een laffe moeder die uit het leven gestapt was, deden iets met mij! Deze keer wilde ik echt bevrijd worden van die duivelse meester die mijn denken en doen bepaalde. Ik keerde weer terug naar AA en deze keer met een andere ingesteldheid. Wilde ik wel echt nuchter worden en blijven in het verleden? Ik denk het niet! In mijn achterhoofd spookte in die periode steeds het verlangen naar de roes en de vergetelheid die de alcohol tijdelijk bracht, bijna dagelijks rond. Ik liet dat spook daar ronddwalen en vocht maar verder om de dag nuchter door te brengen, maar niet op de juiste manier, realiseer ik me vandaag. Verder dan de eerste stap kwam ik nooit! Nu is het allemaal anders verlopen. Ik vergelijk het voorbije
jaar met een zwangerschap. Een passende metafoor voor mij omdat ik in een vroeger leven vroedvrouw was.
Men spreekt in een zwangerschap vaak over drie trimesters of 40 weken. Welnu, de eerste trimester is een zware tijd voor sommigen. Je voelt je moe, lusteloos en vaak misselijk. Toch wat vergelijkbaar denk ik met mijn eerste tijd van soberheid. In een zwangerschap zijn het de veranderende hormonenspiegels die deze symptomen veroorzaken. In de ontnuchtering is dit het gemis aan alcohol die slechte lichamelijke en psychische gevoelens doen optreden. Tijdens mijn ontnuchtering waren er ook vaak zulke periodes van lusteloosheid en zwaarmoedigheid en bovendien de gedachte: moet ik nu zo mijn ganse leven verder? Dat lukt mij nooit! Maar dan zag ik mijn lotgenoten, waarvan velen al soms decennia gelukkig nuchter zijn, en dat sterkte mij en deed me weer zin krijgen. Ik kreeg zeer veel steun vanuit mijn groep en daar dank ik ook
iedereen voor. Ik deed nu ook meer moeite om contact te nemen en sloeg zelden een vergadering over in het voorbije jaar. Ik opende de toegangspoort naar de hulpmiddelen en ik stelde mijn hart open voor een HM.
Iedere dag van het voorbije jaar nam ik de tijd voor meerdere meditatiemomenten en las ik een fragment uit de dagbezinning. En zie! De tweede trimester, die zo moeiteloos en zalig is bij een normale zwangerschap, was voor mij ook een fijne periode. Ik voelde me vrijer, kreeg meer vertrouwen, nam zelf weer beslissingen en legde me zomaar niet neer bij de soms bizarre en botsende beslissingen van mijn man, die in het verleden ook vaak een aanleiding waren om naar de fles te grijpen. Ik moest nu niet meer drinken om mij te kunnen uiten thuis en mijn angst om iets verkeerd te doen ebde stilaan weg. Je moet namelijk weten dat ik mij thuis anders opstel dan in de buitenwereld en in mijn vroeger professioneel leven. Thuis was ik angstig en kruiperig. Praten lukte nooit want er bestond maar één goede mening in ons gezin. Dit beterde in deze periode maar is nog niet optimaal. Ik had immers geleerd in AA dat ik mijn gemoedsrust, veroorzaakt door externe moeilijkheden of personen die mij onrustig maken, niet moest laten afnemen. Want een verstoorde gemoedsrust is steeds een trigger of uitlokking geweest om weer te gaan drinken. Hoe dikwijls heb ik mijn gebedje opgezegd in zulke situaties. En ja dat hielp. Vroeger zou ik gaan drinken om die dingen uit mijn geest te bannen. Nu geef ik die zaken af aan mijn God. Zei die niet? Gij leeft in mij en ik leef in u! God uit zich door mensen en tot die personen met dezelfde lotsverbondenheid, kan ik mij wenden als ik iets kwijt wil of delen. Ik besefte in deze periode ook dat ik nooit moet opgeven voor hetgeen ik werkelijk wil. Soms is het moeilijk om te wachten vooraleer je gemoedsrust krijgt maar het is nog moeilijker om de wroeging en pijn te verdragen die met hervallen samengaan. Bij elk moeilijk moment nam ik de tijd om mijn geest en lichaam te ontspannen. Zo kwam er rust over mij en de gedachte aan alcohol was in deze periode zelden aanwezig. Kon dit toch dagelijks zo zijn! Maar het leven gaat nu eenmaal gepaard (en dit voor iedereen) met ups en downs. Ik besefte in de moeilijke
momenten dat ik niet mocht afglijden. Soms wilde ik wel even blijven stilstaan om dan langzaam verder te gaan. Ervaringen van lotgenoten die ik hoorde tijdens vergaderingen kwamen vaak in mijn gedachten en hielpen mij verder. Met een paar personen kon ik persoonlijkere en intiemere zaken delen.
In de derde trimester van een zwangerschap gaat het dikwijls weer wat moeilijker voor de aanstaande moeder door allerhande fysische veranderingen en ongemakken of complicaties die kunnen optreden. Zo verging het mij ook de laatste maanden van mijn eerste jaar van soberheid. De obsessie was echter weg en de gedachte aan drank ook. Maar er waren die nare en bangelijke dromen, die verband hielden met de toestanden en pijn die ik mijn kinderen, man en anderen heb aangedaan. Ik moest dit loslaten! Eén bepaalde droom kwam telkens terug en de dagen erna voelde ik me leeg en lusteloos. Ik werd weer een vervelend persoontje tegenover anderen en mezelf. Ik voelde me afglijden naar een depressie en zocht vaak de toevlucht in eenzaamheid. Enkel mijn boeken konden me boeien en soms moest ik me echt dwingen om dingen te doen in mijn huishouden. Ik verwaarloosde weer de moeizaam opgebouwde contacten en naar de vergaderingen moest ik mij soms "slepen". Maar ik ging toch! En iedere keer kwam ik er met een goed gevoel buiten omdat ik nu eerlijk probeer te zijn en vertel wat er zich in mijn binnenste afspeelt. Enkele vrienden binnen AA kennen mij al zeer lang en hun positieve en negatieve kritiek nam ik deze keer aan zonder inwendig te koken van woede. Ik schrijf deze bedenking neer de laatste weken voor mijn eerste echte verjaardag en ja ... ik voel mij weer goed in mijn vel. Na regen komt telkens zonneschijn en ik beleef ons programma met mijn hart en niet enkel met mijn verstand. Ik probeer mij niet meer te ergeren aan feiten of mensen. Die nieuwe ingesteldheid dank ik aan mijn HM, aan jullie vrienden rond de tafel en alle AA’ers die ik ontmoet op werkvergaderingen, intercontacten, bezinningsweekenden, provinciedagen en landdagen.
Ik hoop dat ik mijn nuchterheid kan bestendigen en ik zal deze ster vertroetelen en koesteren gelijk een pasgeboren baby!
Ik dank jullie allen lieve lotgenoten.

Anoniem, groep "Ons geluk" 22-05-2013